Jak rozpoznać autoagresję?

Pojęcie autoagresji jest dość szerokie, dlatego warto nakreślić jego ramy.

Agresja skierowana „do wewnątrz” obejmuje:

• Zachowania pozornie nieszkodliwe – sporty ekstremalne, ozdabianie ciała kolczykami bądź tatuażami, intensywne ćwiczenia fizyczne oraz operacje plastyczne. Szkodliwymi stają się w momencie przekroczenia granicy bezpieczeństwa dla własnego zdrowia czy samopoczucia, a także zdrowego i „normalnego” wyglądu. I tak np. trening ponad swoje siły, upodabnianie się do kogoś lub czegoś poprzez liczne operacje plastyczne jest formą autoagresji,
• Zaburzenia łaknienia (bulimia, anoreksja, otyłość), połykanie dużej ilości lekarstw, ostrych przedmiotów (szkło, żyletki) albo picie ogromnej ilości wody, a także nałogi,
• Mechaniczne uszkodzenia ciała, takie jak: obgryzanie paznokci, skórek, palców, wyrywanie włosów, uszkodzenia skóry (drapanie się do krwi, rozdrapywanie ran, przygryzanie warg, nacinanie, nakłuwanie),
• Powodowanie bólu, dręczenie ciała – np. podwiązywanie kończyn, wstrzykiwanie moczu lub innych substancji do stawów i narządów, prowokowanie stanów zapalnych i krwiaków, zwichnięcia i złamania, przypalanie, polewanie żrącymi substancjami,
• Prowokowanie wypadków,
• Samookaleczanie bywa także elementem zaburzeń psychicznych takich jak osobowość borderline, psychopatia czy schizofrenia.

Polecamy: Co to jest stres?

Kto się okalecza?

Nie ma jednoznacznych wskazówek, które pomogłyby ustalić predyspozycje do autoagresji. Oczywiście problemowe dzieciństwo jest jednym z czynników ryzyka, ale jednocześnie nie jest warunkiem koniecznym. Często trudno zauważyć, że dana osoba nie radzi sobie ze swoimi emocjami, gdyż stara się to skrzętnie ukryć albo się izoluje.